ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Τρίτη, 5 Δεκεμβρίου 2017




PENTAGRAM
PENTAGRAM (RELENTLESS)
1985
(Pentagram/ Peaceville)


SIDE I: “Death Row”, “All Your Sins”, “Sign Of The Wolf (Pentagram)”, “The Ghoul”, “Relentless”.
SIDE II: “Run My Course”, “Sinister”, “The Deist”, “You're Lost I'm Free”, “Dying World”, “20 Buck Spin”.

PENTAGRAM: Bobby Liebling – Vocals, Victor Griffin – Guitar, Martin Swaney – Bass and Joe Hasselvander – Drums.
Produced by Bobby Liebling, Victor Griffin and Tim Kidwell.


Οι Pentagram είναι ένα Αμερικανικό σχήμα, από την πόλη Arlington (Virginia), όπου θεωρείτε από πολλούς πως είναι από τους πρωτοπόρους του Ηeavy Μetal/ Doom Metal.
Το συγκρότημα ήταν παραγωγικό κυρίως στην underground Metal σκηνή της δεκαετίας του ’70, έχοντας δημιουργήσει πολλά demo, αλλά πότε δεν κυκλοφόρησε έναν πλήρες δίσκο στα 70’s. Αναμορφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 με μια σχεδόν εντελώς νέα σύνθεση, σε όλη την ιστορία του group το μόνο σταθερό μέλος είναι ο τραγουδιστής Bobby Liebling.
Το 1971 οι Bobby Liebling και Geof O' Keefe αποφάσισαν να αφήσουν τα προηγούμενα συγκροτήματα τους (Shades Οf Darkness και Space Meat αντίστοιχα), για να σχηματίσουν ένα νέο συγκρότημα που αντικατόπτριζε το ενδιαφέρον τους για τα σχήματα όπως ήταν οι UFO, Black Sabbath, Uriah Heep και Sir Lord Baltimore. Με την πρόταση του Liebling ονομάστηκαν Pentagram, ένα όνομα που αντανακλούσε το σκοτεινό θέμα του μουσικού υλικού τους. Παρόλο που το συγκρότημα θα άλλαζε το όνομα του αρκετές φορές κατά τη διάρκεια των ετών 1971-1972 (Virgin Death, Macabre και Wicked Angel), τελικά το μόνιμο ήταν το Pentagram.
Το 1979 ο μπασίστας Lee Abney και ο κιθαρίστας Victor Griffin στρατολόγησαν τον drummer Joe Hasselvander για να σχηματίσουν ένα άλλο Μetal Doom συγκρότημα τους Death Row, βρήκαν γρήγορα και τον Bobby Liebling που θα ήταν ο τραγουδιστής τους. Σαν Death Row κυκλοφόρησαν ένα demo σε κασέτα το “All Your Sins” το 1982, παρόλο που κυκλοφόρησε ως demo, ο Bobby Liebling δεν αισθάνθηκε καμία βιασύνη να το κυκλοφορήσει και ως πλήρες album. Τελικά κυκλοφορεί σε βινύλιο το 1985 ως Pentagram πια.
Η μουσική του
album είναι μια πρώιμη αναβίωση του κλασικού πρωίμου Heavy Metal ήχου των Black Sabbath, στην πραγματικότητα είναι μια αξιοπρεπή αρχή για μια καθυστερημένη καριέρα ετών. Έτσι λοιπόν, μετά από 15 περίπου χρόνια στον underground χώρο, το συγκρότημα από την Virginia κάνει ένα ντεμπούτο album. Σκληρό R&B είχε συμπυκνωθεί σε μια τρομερή προσέγγιση, με ανοιχτή μιμητική-επιρροή κυρίως από Black Sabbath, η σύζευξη του τραγουδιστή Bobby Liebling και του κιθαρίστα Victor Griffin είναι πολύ γόνιμη, με αποτέλεσμα ένα πολύ καλά επεξεργασμένο υλικό, το οποίο στάθηκε πολύ καλά στη πορεία του χρόνου. Ηχητικά το album είναι ακατέργαστο και πραγματικά ισχυρό, πραγματικά όμως, η απόδειξη της λάμψης αυτού του δίσκου είναι στα τραγούδια, τα οποία είναι σαν πέτρινες πλάκες στη Βίβλο του Doom Metal.
Το “All Your Sins” έχει ένα απειλητικό riff που σε στοιχειώνει, το “Sign Of The Wolf (Pentagram)” είναι ένα τεράστιο τέρας που καταστρέφει το κεφάλι σου, ένα από τα καλύτερα τραγούδια του Ηeavy Μetal που γράφτηκαν ποτέ. Το “Ghoul” σέρνει πίσω του ένα ημι-Doom tempo, ενώ το “Relentless” είναι ένα γρήγορο αλλά βαρύτατο τραγούδι με εκπληκτικά κιθαριστικά riffs.
Η φωνή του Bobby Liebling είναι ακόμη πιο περίεργη εδώ (από ότι είναι στα επόμενα albums των Pentagram), επιδιώκοντας μια διάθεση που να ταιριάζει απόλυτα με τα κιθαριστικά riffs του Victor Griffin, μ’ έναν ισχυρό ρυθμό που τα συμπληρώνει όλα αυτά. Το “Death Row” επίσης, είναι ένα τέλειο παράδειγμα ένα ιδιαίτερα αργό μονολιθικό τραγούδι, όπως και τα “Run My Course”, “Sinister”, The Deist”, “You're Lost I'm Free”, “Dying World” και “20 Buck Spin”.
Το “Pentagram” χτίστηκε έτσι ώστε να σε οδηγεί αναπόφευκτα στην αίσθηση του συναρπαστικού φόβου, που είναι φανερή όταν προκαλείται τόσο από τα πρωτοποριακά riff του Griffin όσο και στα δυσοίωνα Doom φωνητικά του Bobby.
Μεγάλο Doom Metal, όπως ακριβώς πρέπει να παίζετε, δηλαδή όσο πιο αργά γίνεται, για να προσπαθείς και να φτιάξεις τον αέρα του συντριπτικού αναπόφευκτου, όπου δεν υπάρχει καμιά πιθανή διαφυγή από τα διαβολικά riff.
Κατάφωρο Doom, που μόνο οι Pentagram θα μπορούσαν να κάνουν, διαχρονικά πράγματα.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ PENTAGRAM
Pentagram [1985]
Day Of Reckoning [1987]
Be Forewarned [1994]
Review Your Choices [1999]
Sub-Basement [2001]
First Daze Here (The Vintage Collection) [2001]
A Keg Full Of Dynamite [2003]
Show 'Em How [2004]
First Daze Here Too [2006]
Last Rites [2011]
If The Winds Would Changes [2011]
Change Of Heart [2012]
Curious Volume [2015]
When The Screams Come [2015]


TRIVIA
Ο ιδιόρρυθμος και αυτοκαταστροφικός frontman των Pentagram (Bobby Liebling), έχει έρθει στην επιφάνεια τις δημοσιότητας όχι για μουσικές μόνο, αλλά και για κάποιες ανατριχιαστικές όμως περιπτώσεις της προσωπικής του ζωής. Ο Liebling έχει εισαχτεί κάποιες φόρες σε κέντρο αποτοξίνωσης, καθώς είναι γνωστή η εξάρτηση του από τα βαριά και σκληρά ναρκωτικά για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του. Ο τραγουδιστής έχει όμως σε βάρος του και 4 κατηγορίες για επίθεση πρώτου βαθμού και σωματική βλάβη προς ευάλωτο ενήλικα που είναι μέλος της οικογένειας του. Ο Liebling έμενε στο υπόγειο του σπιτιού, των υπέργηρων γονιών του για δεκαετίες, οι οποίοι τον φρόντιζαν και του συμπαραστέκονταν λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του, από την χρήση των ναρκωτικών. Κρίμα…



Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017




BLACK CAT BONES
BARBED WIRE SANDWICH
1970
(Nova Decca)


SIDE I: “Chauffeeur”, “Death Valley Blues”, “Feelin’ Good”, “Please Tell Me Baby”, “Coming Back”.
SIDE II: “Save My Love”, “Four Women”, “Sylvester’s Blues”, “Good Lookin’ Woman”.

BLACK CAT BONES: Brian Short – Vocals, Rod Price – Guitar, Derek Brooks – Guitar, Stu Brooks – Bass and Phil Lenoir – Drums.
Produced by David Hitchcock.


Οι Black Bat Bones ήταν ένα Αγγλικό Hard Rock συγκρότημα, με αρκετά όμως Blues Rock στοιχεία, που ξεκίνησαν την καριέρα τους το 1966 στην βρετανική πρωτεύουσα.
Το
group ίσως να σας είναι πιο γνωστό γιατί είχε στις τάξεις του, τους Simon Kirke και Paul Kossoff στο line-up του, οι οποίοι αργότερα προσχώρησαν στους Free στα 1968, (ο Kirke ήταν επίσης ιδρυτικό μέλος και των Bad Company).
Το σχήμα από το 1966 και μετά, έπαιζε τακτικά στο τοπικό κύκλωμα των
pub και των club του Λονδίνου, στα τέσσερα χρόνια όπου το σχήμα έδινε αυτά τα live (όπως ήταν αναμενόμενο), ήταν αρκετές οι αλλαγές των μελών, με αποτέλεσμα σε αυτό τον δίσκο του 1970, μόνο οι αδελφοί Brooks να έχουν μένει από την πρώτη αρχική σύνθεση.
Στα τέλη λοιπόν, του 1969 με τους Brian Short, Rod Price, Derek Brooks, Stu Brooks και Phil Lenoir καταγράφηκε η μόνη δισκογραφική κυκλοφορία που έκαναν ποτέ οι Black Cat Bones, (να πούμε εδώ, ότι το group ανακάλυψε ο παραγωγός Mike Vernon). Το album ηχογραφήθηκε στα studios “Tangerine” και “Decca” το Νοέμβριο του 1969 και κυκλοφόρησε από την ετικέτα Nova Decca, αυτό ήταν παρακλάδι της Decca Records, μια δισκογραφική μικρή εταιρεία λοιπόν, όπου προωθούσε όμως πιο πολύ το Progressive Rock στη μουσική της εποχής, εκεί στις αρχές των 70’s κυρίως στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Ο δίσκος τώρα, το “Barbed Wire Sandwich” περιέχει καλά και μεγαλειώδη κιθαριστικά solo από τον εκπληκτικά μοναδικό Rod Price (που αργότερα πήγε στους επίσης μοναδικούς Foghat), αλλά και ο τραγουδιστής Brian Short έχει μια πολύ καλή και φανταστική φωνή, είναι μια αργή βαθιά φωνή κυρίως σε πιο Blues Rock κλίμακες και χροιά. Ακούστε ας πούμε τα τραγούδια… “Save My Love”, “Feelin’ Good”, “Four Women” καθώς και το καλύτερο τραγούδι που υπάρχει εδώ μέσα σε τούτο το LP, το τελευταίο του δίσκου το έπος “Good Lookin’ Woman”.
Όλο το “Barbed Wire Sandwich” περιέχει έξοχο καλοπαιγμένο Heavy Rock με αρκετές Blues Rock πινελιές, με πολύ και επίσης συχνά καλή χρήση της ηλεκτρικής κιθάρας. Θα έλεγα ότι συνιστάτε, προς όλους τους οπαδούς της βρετανικής 70’s early Hard Rock σχόλης που αρέσκονται σε σχήματα όπως οι Savoy Brown, οι Leaf Hound, ή οι Foghat. Ο δίσκος πάντως, όμως έχει και κάποια στοιχεία από Boogie Rock καθώς και κάποια ελαφριά Progressive Rock καλά περάσματα.
Η κιθάρα του Rod Price, μου θυμίζει σε μερικά από τα τραγούδια τον Jimmy Page των Led Zeppelin, ειδικά ακούστε ας πούμε το “Death Valley Blues" και θα καταλάβετε τι λέω. Δυστυχώς, ο Rod Price θεωρείτε αρκετά υποτιμημένος ως κιθαρίστας από μερικούς Hard Rock κύκλους, και πραγματικά δεν ξέρω γιατί, εδώ πάντως όμως έκανε αρκετά πολύ και καλή κιθαριστική δουλειά, καθώς όμως και στην μετέπειτα καριέρα του, με τους Foghat.
Αυτό το βινύλιο συνιστάται κυρίως στους παλιούς γνησίους-οπαδούς του θρυλικού
early-70’s Hard/ Heavy Rock, είναι εξαιρετικό και μόνο για την lead κιθάρα του Rod αξίζει να το αγοράσετε, ακούστε το και δεν θα χάσετε.
Δεδομένου όμως, ότι δεν είμαι και από τους μεγαλύτερους οπαδούς του Blues Rock, θα παραδεχτώ ότι ήταν πολύ καλύτερος απ’ ότι περίμενα αυτός ο δίσκος και γι’ αυτόν τον λόγω σας τον παρουσιάζω, τελικά είναι ένας από τους δίσκους που θα ήθελα να ακούγονται αν ήταν δυνατόν, κάθε μέρα. Τώρα θα μου πείτε (και με το δίκιο σας), ότι έχουμε όλα τα 70’s Hard Rock albums που είναι κυρίως must-have, αυτό ίσως να μην είναι άνω του μέσου όρου για κάποιους από σας, ίσως και να μην ξόδευε και πάρα πολύ χρόνο πάνω στο pick-up σας, ίσως δεν έχει και την κατάλληλη ατμόσφαιρα; Έχετε πάλι ισως, αγοράσει άλλα βινύλια για να ακούσετε… Θα έλεγα ότι όλες αυτές είναι ατελείωτες φτηνές δικαιολογίες. Αν είστε αληθινά,  πραγματικοί οπαδοί (και όχι «δήθεν»), του παλιού σκληρού καλού ήχου από την δεκαετία του ’70, πρέπει να επενδύσετε σε αυτόν τον σπάνιο δίσκο, αφού η τιμή του είναι αρκετά προσιτή, στην επανέκδοση του σε βινύλιο.
Όταν δυστυχώς, ο δίσκος τελικά απέτυχε εμπορικά, αφού το κάπως χαζό ή ηλίθιο εξώφυλλο (με το παιδικό τελείως αφελές τερατάκι), που τελικά δεν βοήθησε καθόλου, οι Black Cat Bones έτσι έχασαν να κερδίσουν την αναγνώριση, με αποτέλεσμα τα μέλη να φύγουν από το συγκρότημα και να διαλυθούν. Κάπως έτσι εδώ ουσιαστικά τελειώνει και η ύπαρξη του σχήματος, στις αρχές των 70’s.
Ο Derek και ο Stuart Brooks ενώθηκαν με τον τραγουδιστή Peter French όπου έκαναν το πολύ καλό Hard Rock συγκρότημα των Leaf Hound το 1970, ενώ την επόμενη χρονιά ο Rod Price πήγε στους εξίσου μοναδικούς Foghat. Τέλος, ο τραγουδιστής Brian Short έκανε στα 1971 έναν προσωπικό δίσκο το “Anything For A Laugh”.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ BLACK CAT BONES
Barbed Wire Sandwich [1970]
Pauls Blues [2008]


TRIVIA:
Το 2008 κυκλοφόρησε, μάλιστα και σε 3-πλό βινύλιο, όλες οι ηχογραφήσεις που έκαναν μαζί με τον μακαρίτη Paul Kossoff (1950-1976), οι Black Cat Bones σαν συγκρότημα. Ενώ, ο Rod Price πεθαίνει τον Μάρτιο του 2005 όταν υπέστη καρδιακή προσβολή, είχε γεννηθεί το 1947.