ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK

ΗΑRD ROCK - HEAVY METAL & SOUTHERN ROCK
Πρέπει να ξέρετε ότι τα πραγματικά γνήσια καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Υπήρχαν και θα υπάρχουν συγκροτήματα που φτιάχνουν προσωπικότητες αλλά και άλλα που τις χαλάνε, σκοπός μου θα είναι η θύμηση και η αναφορά φυσικά μόνο των πρώτων. Πάντως θα ήθελα από εσάς να μην εκτιμήσετε την όποια δική μου προσφορά εδώ, αλλά την τεράστια προσφορά των συγκροτημάτων που παρουσιάζονται σε αυτό το blog. Μην ψάχνετε για συγκροτηματάκια της σειράς που ιδρώνουν, ή αγκομαχούν για να ακουστούν, μην ψάχνετε για τυποποιημένα σχήματα. Δυστυχώς βγαίνουν-υπάρχουν πολλά σχήματα, που δεν λένε μουσικά απολύτως τίποτα και τα ανεχόμαστε μόνο και μόνο επειδή υπάρχουν… Να λατρεύετε το βαρύ σκληρό ήχο των 70’s και των 80’s, το τέλειο στο HΑRD ROCK, το απολύτως γνήσιο στο HEAVY METAL και το κλασικό ήχο στο SOUTHERΝ ROCK.

Τρίτη, 13 Φεβρουαρίου 2018




WILD HORSES
WILD HORSES
14-April-1980
(EMI Records)


SIDE I: “Reservation”, “Face Down”, “Blackmail”, “Flyaway”, “Dealer”.
SIDE II: “Street Girl”, “No Strings Attached”, “Criminal Tendencies”, “Nights On The Town”.

WILD HORSES: Jimmy Bain – Vocals/ Bass, Brian Robertson – Guitar, Neil Carter – Guitar and Clive Edwards – Drums.
Produced by Trevor Rabin and Wild Horses.


Πρέπει να ξέρετε, ότι τα πραγματικά γνήσια και καλά συγκροτήματα δεν ήταν λίγα, φαίνονται όμως λίγα μπροστά στις λεγεώνες των άχρηστων, καταστροφικών για την μουσική συγκροτημάτων. Ίσως το όνομα, αυτού του συγκροτήματος να σας φανεί κάπως κοινότυπο, σε καμία περίπτωση μην φανταστείτε ότι πρόκειται για κανένα γκρουπάκι απ’ αυτά που βγαίνουν κατά δεκάδες. Λόγω της κόκκινης απόχρωσης, είναι λίγο δύσκολο ν’ αναγνωρίσετε τους δύο μεσαίους, που δεν είναι άλλοι... από τους Brian Robertson (Thin Lizzy) και Jimmy Bain (Rainbow).
Και η ιστορία αρχίζει ως εξής… οι Wild Horses σχηματίστηκαν το 1978 από τον κιθαρίστα Brian Robertson και τον μπασίστα Jimmy Bain, μια πρώιμη σύνθεση έχει και τον κιθαρίστα Jimmy McCulloch (Wings) και τον drummer Kenny Jones (Small Faces), στο line-up.
Μετά ήρθε ο drummer Clive Edwards (Pat Travers, Electric Sun) και ο ρυθμικός κιθαρίστας Neil Carter που ήταν ως μουσικός άγνωστος μέχρι τότε, μπήκαν στο συγκρότημα μετά από μια δοκιμαστική ακρόαση. Το αρχικό σχέδιο του Robertson ήταν απλώς να βοηθήσει τον καλό του φίλο Bain σε κάποιο solo album που σκεφτόταν να κάνει, αλλά τελικά δημιουργήθηκε η ιδέα ενός καινούργιου συγκροτήματος. Η πρώτη περιοδεία τους τον Νοέμβριο του 1978 δεν έγινε και τόσο γνωστή, η εισβολή όμως των Wild Horses στην βρετανική πρωτεύουσα, καθώς και η προβολή της υπέρ-ποιοτικής δουλειάς τους, ήρθε την Άνοιξη του 1979.
Οι Wild Horses περίμεναν να υπογράψουν δισκογραφικό συμβόλαιο με την εταιρεία CBS, αλλά οι διαπραγματεύσεις χάλασαν τον Ιούνιο του 1979 όταν μπήκε στη μέση η δισκογραφική εταιρεία EMI, που τελικά υπέγραψε με το συγκρότημα τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου, αφού τους είχαν δει live οι κυνηγοί ταλέντων της ΕΜΙ στο Reading festival. Το πρώτο τους ομώνυμο album ηχογραφήθηκε στα “Konk studios”, στο Horsey (London) τον Δεκέμβριο του 1979, υπό την εποπτεία και παραγωγή του τεράστιου κιθαρίστα Trevor Rabin (Rabbit, Yes). Τελικά το “Wild Horses” κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 1980 και κατάφερε παρά την κάπως χαμηλή παραγωγή, ν’ ανέβει μέχρι την 38η θέση των Αγγλικών charts όπου έμεινε εκεί για τέσσερις εβδομάδες, ενώ στην Ιαπωνία έγινε χρυσό.
Η τεχνική ικανότητα δεν μεταφράζεται πάντα σ' ένα εμπορικά βιώσιμο προϊόν, εδώ  το συγκρπτήμα παίζει ένα απλό αλλά καθόλα μεστό μελωδικό Hard Rock. Στο song-writing των τραγουδιών έχουν βοηθήσει οι Scott Gorham στο “Dealer” και ο Phil Lynott στο “Flyaway”, που ηχούν κάπως σαν τραγούδια των Thin Lizzy. Το album δεν είναι εντελώς απογοητευτικό, το ρεπερτόριο είναι μεν απλό αλλά καλό, η φωνή του Bain έχει έναν κάποιον δυναμισμό, αλλά στα πολύ θετικά και αξιόλογα στοιχεία είναι φυσικά η κιθάρα του Robertson, που σπαέι κόκαλα.
Το δεύτερο album του groupStand Your Ground”, ηχογραφήθηκε στα “Good Earth Studios” και στα “Maison Rouge Studios” (London), τον Ιανουάριο του 1981 και κυκλοφόρησε κι αυτό από την EMI τον Μάιο. Σε αυτόν το δίσκο ο John Lockton πήρε την θέση του Carter, τα μελωδικά Hard Rock τραγούδια εδώ ήταν κάπως καλύτερα, με πιο συμπαγή ήχο, κάτι που οφειλόταν στην blues Hard Rock κιθάρα του Robertson. Η ενέργεια που είχαν πάνω στη σκηνή οι Wild Horses, δυστυχώς δεν φάνηκε και τόσο πολύ στα βινύλια τους, κρίμα. Μετά από αυτά τα δύο album το συγκρότημα διαλύθηκε.
Αρχικά ο Robertson αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη σαν session μουσικός, αλλά λίγους μήνες αργότερα, πήγε στους Motörhead, όπου η παρουσία του είναι κάτι παραπάνω από αισθητή. Ο Bain αποφασίζει να βοηθήσει τον Phil Lynott και να ηχογραφήσει τα solo album του, καθώς πήρε μέρος και σε μια περιοδεία μαζί του, ενώ μετά κατέληξε να συνεργαστεί με τον καλό του φίλο από την εποχή των Rainbow, τον μέγιστο Ronnie James Dio.
Ο Carter άφησε το σχήμα τον Αύγουστο του 1980, μετά την περιοδεία του group στην Αγγλία με τον Ted Nugent, ακολούθως μπήκε στις τάξεις των UFO και του Gary Moore. Ενώ ο Edwards έπαιξε με διάφορα σχήματα όπως ο Bernie Marsden, οι Grand Prix και οι Lionheart.
Αυτά τα ολίγα για την ιστορία, τώρα η ουσία είναι ακόμα πιο απλή και λέγεται με δύο λόγια... Super-Group, αυτοί ήταν οι Wild Horses, όχι όμως με την εμπορική αλλά με την πραγματική έννοια του όρου.
Θα έλεγα πως και τα δύο album των Wild Horses ήταν απίθανα και απευθύνονται σε αρκετά ώριμο και προχωρημένο κοινό, μ' ευρύτερη Hard Rock μουσική αντίληψη. Φυσικά πέρα από αυτό μπορούν με βαριά riffs και εκκωφαντικά solo να κάνουν έναν Heavy Metal οπαδό να κυλιέται κάτω. Πάντως, διάλεξα να σας παρουσιάσω σε αυτό το flash-back το πρώτο τους album εντελώς τυχαία και με εντελώς κλειστά ματιά, ανάμεσα από τα δύο άφταστα LP τους, που κοσμούν ακόμη την δισκοθήκη.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ WILD HORSES
Wild Horses [1980]
Stand Your Ground [1981]
Live In Japan 1980 [2014]


TRIVIA
Τελειώνοντας, να πω κάτι για τους τυπικούς Hard Rock οπαδούς του είδους, σκεφτείτε απλά και μόνον ότι άτομα που συνεργάστηκαν με συγκρότημα όπως οι Thin Lizzy, Rainbow, Pat Travers, Electric Sun, UFO, Motörhead, Uriah Heep, Dio κλπ, δεν θα μπορούσαν να βγάλουν κάτι που να μην ήταν ανάλογου επιπέδου...


Πέμπτη, 1 Φεβρουαρίου 2018




SORCERY
SINISTER SOLDIERS
1978
(Century Records)


SIDE I: “Aracnid (The Dark King)”, “Fly The Sky”, “Sugar Sweet Lady (Debbie's Song)”.
SIDE II: “Last Good-Bye”.
SIDE III: “Slippin Away (For K.E.R.)”, “Snowshit”.
SIDE IV: “Airborne”, “Sorcerer”, “Schitzoid”.

SORCERY: Tim Barret – Vocals, Paul Koster – Guitar, Kirk Bryk – Guitar, Dave Maycroft – Bass and Kieran Hoening – Drums.
Produced by Kirk Bryk.


Το θρυλικό underground συγκρότημα των Sorcery από το Chicago, κυκλοφορεί στα 1978 ένα πρωτότυπο διπλό studio δίσκο (σκεφτείτε μόνον πόσα διπλά studio album βγήκαν εάν βγήκαν εκείνη τη χρονιά), στον χώρο του Hard Rock. Αυτό το album, εκτός του ότι είναι πια εξαιρετικά σπάνιο να βρεθεί στην original βινυλιακή έκδοση (παρά μόνο σε κάποιες bootleg εκδόσεις), απλά μεγαλώνει και θα μεγαλώνει σε όλους τους συλλέκτες βινυλίου την επιθυμία απόκτησης με την πάροδο του χρόνου.
Ο ήχος της κιθάρας θα σας στοιχειώσει για τα καλά, αυτό είναι ένα εγγυημένο πιεστήριο για να το αγοράσετε ή να το ακούσετε, μια καλή περιγραφή αυτού του μουσικό-ηχητικού στοιχείου είναι το παραδοσιακό Heavy/ Doom Metal. Θα σας πω μόνον για ένα τραγούδι μέσα από το “Sinister Soldiers” και αυτό είναι το έπος, ο ύμνος “Aracnid (The Dark King)” το οποίο είναι ένα αριστούργημα από μόνο του, ένα τραγούδι που θα μπορούσε άνετα να ήταν μέσα στο “King Of The Dead” των Cirith Ungol ή στο “Master Of Reality” των Black Sabbath. Αλλά και το υπόλοιπο album είναι αρκετά καλό, συνιστάται σε όλους τους 70’s early 80’s Doom και Heavy Metal οπαδούς ανεξαιρέτως.
Όταν για πρώτη φορά άκουσα το “Sinister Soldiers” γύρω στις αρχές των 90’s, έπαθα πλάκα με τον ήχο τους, ήμουν ερωτευμένος με τη μουσική τους, φυσικά δεν μπόρεσα να βρω το original βινύλιο αλλά αρκέστηκα σε μια bootleg έκδοση του. Αυτή η επαφή μου με τον ήχο των Sorcery, ήρθε σε μια εποχή που εξερευνούσα το βαθύ, μυστήριο και σπηλαιώδη παραδοσιακό Doom Metal, που μερικές φορές είναι επικίνδυνο και ακατόρθωτο, γιατί όσο και να ψάχνεις δεν μπορείς να τα βρεις ή να τα έχεις όλα.
Ήχος proto-Metal λοιπόν, σκληρό Rock στο στυλ των St. Vitus, των Pentagram, των Budgie, ή των Sir Lord Baltimore, αλλά κι ένα ολοένα και πιο επίπονο Rock boogie που επικρατούσε σε τόσους πολλούς άλλους εκείνη την εποχή (1978). Ήχος δηλαδή βγαλμένος κάποιες φορές μέσα από στις αρχές της δεκαετίας του ’70, γεγονός που αποτέλεσε αιτία για να μου αρέσει αρκετά, άλλα σε μεγάλο βαθμό το στοιχείο που με τράβηξε στον ήχο τους, ήταν αυτό το κάτι το άγνωστο αυτό το κάτι το μυστηριακό που είχε η μουσική τους. Αλλά βασικά τα δύο τραγούδια που με έκαναν να κολλήσω μαζί τους ήταν τα… Aracnid (The Dark King)” και “Airborne”, που με τράβηξαν στον ήχο τους και έτσι αποφάσισα πάση θυσία να βρω το βινύλιο τους άμεσα, (άσχετο κι αν μου πήρε μια ολόκληρη δεκαετία περίπου για να το βρω).
Η καλύτερη μαγεία που προσφέρει αυτό το LP, είναι η μαγική στίχοι, καθώς είναι η τέλεια ισορροπία μεταξύ του σκληρού Rock βράχου και των καλογραμμένων στίχων. Εκπληκτικές συνθέσεις είναι και οι εξής… “Fly the Sky”, “Schizoid”, “Slippin Away” και το 12-λέπτο “Last Good Bye”.
Συνολικά, μου αρέσει ο ήχος του “Sinister Soldiers”, ειδικά το γεγονός ότι έχει πολύ βαρύ, δυναμικό και στακάτο μπάσο, νομίζω πως χωρίς αυτό το χαρακτηριστικό μπάσο το album των Sorcery, θα είχε χάσει πολύ από τη γοητεία του. Η μουσική αυτού του δίσκου, κάνει τη δουλειά του πάρα πολύ καλά, γιατί έχει ακόμα πολλά να προσφέρει στους απανταχού λάτρεις του κιθαριστικού σκληρού Rock και του Heavy Metal. Ο ήχος του περιλαμβάνει επίσης ξεκάθαρα στοιχεία τόσο από το πρώιμο Metal όσο και από την ψυχεδέλεια, η κιθάρα είναι αρκετά δυνατή και ισχυρή και τα τραγούδια είναι ως επί το πλείστον σταθερά και δυναμικά. Εάν ενδιαφέρεστε για το λεγόμενο Underground Metal/ Hard Rock της δεκαετίας του ’70 ή και του ’80, αυτό το album αξίζει σίγουρα να το ελέγξετε.
Αυτό το συγκρότημα για μένα ήταν θα έλεγα μια ευχάριστη έκπληξη, οι Sorcery έχουν τη δύναμη να σε κερδίσουν αμέσως, αν τους ακούσεις σωστά μπορούν να γίνουν ένα εξαιρετικό μουσικό σύνολο μόνον για σένα. Κλασικός Hard Rock ήχος είναι παρών σε κάθε αυλάκι αυτού του διπλού βινυλίου, καθώς ακούγετε και στις τέσσερες πλευρές του album υπέροχα, ήχος που κάποιες φορές θυμίζει Deep Purple και παρόμοιους καλλιτέχνες. Το Heavy Metal αναμιγνύεται με τον κλασικό ήχο του Hard Rock και το αποτέλεσμα είναι υπέροχο, μόλις ακούσετε το συγκρότημα να σκίζει σε γρήγορους, βαρύς ρυθμούς μαζί με τα a-la Purple κιθαριστικά riffs και τα a-la Led Zeppelin τύμπανα, θα το αγαπήσετε αμέσως.
Το μεγαλύτερο μέρος του album αποτελείται από Hard Rock τραγούδια, τα οποία περιλαμβάνουν εξαιρετικά solo κιθάρας και μελωδίες, μερικές όμορφες μπαλάντες είναι επίσης παρούσες, ακόμη και σε χρονικό διάστημα πάνω από δώδεκα λεπτά. Όσο για το συγκρότημα τώρα, έχουμε έναν τραγουδιστή με Hard Rock ήχο, έναν βαρύ μπασίστα κι έναν δυνατό drummer, αλλά και δύο εκπληκτικούς κιθαρίστες. Σοβαρά, αυτοί οι τύποι είναι απίστευτοι, κάθε τραγούδι εδώ είναι γεμάτο με τα φανταστικά σόλο της κιθάρας τους, τα οποία κυμαίνονται από έναν κλασσικό ήχο από σκληρό Rock μέχρι ένα όμορφο και έντονο μελωδικό ύφος στις μπαλάντες.
Η κιθαριστική δεξιοτεχνία των Paul Koster και Kirk Bryk είναι αυτό που πραγματικά με εντυπωσίασε σε τούτο τον δίσκο.


ΔΙΣΚΟΓΡΑΦΙΑ SORCERY
Sinister Soldiers [1978]
Till Death Do We Apart [1980]


TRIVIA
Οι Sorcery το 1980 έκαναν ένα δεύτερο album, (που είναι ακόμη πιο σπάνιο να βρεθεί σε LP), αλλά μουσικά διαφέρει κατά πολύ από το πρώτο τους. Έχει πιο Hard Rock/ NWOBHM επιρροές, έχει κάποια παράξενα και πρωτοποριακά σε σύνθεση τραγούδια, που δεν είναι για μη μυημένους Heavy Metal οπαδούς. Απόκρυφη, απόκοσμη και μυστηριακή ατμόσφαιρα και γενικά μια θεματολογία πολύ πιο ψαγμένη, για τον μέσο Metal ακροατή.